Social Impact

Archive for Wrzesień, 2011

Dziecięce wspomnienia są zupełnie inne od wspomnień jakie posiada osoba dorosła. Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę z tego, ze dziecko jeśli coś wspomina to są to raczej albo traumatyczne i bolesne rzeczy, albo takie, które strasznie przeżył, albo po prostu takie, które uważa za bardzo szczęśliwe.Dorosły jednak wspomnień ma o wiele więcej niż dziecko. Nie rozgranicza ich na takie czy owakie. Są one wspomnieniami i nie przezywa ich aż tak bardzo. Dziecko kiedy przypomni sobie jakąś smutną rzecz to wówczas płacze i głośno o tym mówi. Bardzo strasznie rozpamiętuje, że ktoś zrobił mu krzywdę czy tez że ktoś czegoś mu nie dał albo coś zabrał. Dziecko w sumie nawet nie wie, że są to wspomnienia. Nie zdaje sobie z tego sprawy. Jest to dla niego po prostu taki moment i koniec. Dorosła osoba z kolei wie, ze jest to wspomnienie, nie da się go naprawić, ani też nie da się nic zrobić, by to zmienić. Każdy z nas doskonale zdaje sobie sprawę, że ciężko jest żyć ze wspomnieniami, a tym bardziej tymi trudnymi.

Wielu rodziców uważa, że ich obowiązek względem dzieci ogranicza się do zapewnienia im ubrania, wyżywienia, miejsca na ziemi i możliwości edukacji i na tym kończą się ich obowiązki względem potomków. Często to właśnie w takich domach dominuje przekonanie, że dziecko musi być mimo wszystko wdzięczne rodzicom i brak zadowolenia z tego, jak jest się wychowywanym jest natychmiast surowo karany. W domach tych, gdzie kara wypiera nagrodę trudno jest o zrównoważone wychowywanie dziecka a bardzo często to, jak dziecko przeżywa swoje pierwsze lata domowego życia, wpływa na jego późniejsze osiągnięcia i zachowania życiowe.W domu, gdzie nie używa się żadnych szczerych słów by porozmawiać o emocjach, dzieci nie zdobywają podstawowych narzędzi do okazywania własnych emocji. Jeśli miłość czy szacunek nie jest wyraźnie eksponowany w stosunkach międzyludzkich w domu, to dziecko nie nauczyły się tego. Wielu kwestii w szkole nie da się pokazać i wytłumaczyć – cały ciężar odpowiedzialności spada na rodziców.

Mówi się, że wiek, kiedy jest się nastolatkiem, to wiek najtrudniejszy.Choć, kiedy przeżyje się nieco dłużej można stwierdzić, iż każdy wiek ma swoje wady i zalety, to rzeczywiście nastolatki odznaczają się ciągłym brakiem czasu i pośpiechem. Do tego dochodzi stała burza hormonów oraz szkoła, która nie wiadomo czemu uwzięła się na młodych ludzi. Dotyczy to również rodziców, którzy zmuszają nastolatki do ciągłej nauki, sprzątania własnego pokoju, nie mówiąc już o pomocy w domu. Nastolatki to grupa ludzi, którym wydaje się, iż cały świat jest im przeciwny i tylko razem mogą sobie z nim poradzić. Dobrym miejscem spotkań może być szkoła, do której chodzi się, choć niekoniecznie po to, aby się uczyć. Oczywiście najfajniejsze są przerwy, na których można swobodnie porozmawiać o nowych trendach w modzie lub odlotowym utworze muzycznym, który aktualnie nastolatki słuchają bez przerwy. Szkoła to również miejsce, w którym trzeba odpowiednio wyglądać, dlatego nikogo nie dziwi już rewia mody, jaką można w niej zobaczyć.

Dziecko nie doceniane nie czuje swojej wartości. Jeżeli rodzice chcą zmobilizować swoje dziecko do pracy nad sobą ukazując tylko jego słabości i porównując z innymi, pokazując zalety innych do których powinien równać, są na najlepszej drodze do wychowania dziecka zakompleksionego, nieszczęśliwego i zamkniętego w sobie. Dziecko widzi siebie w oczach rodziców i jeżeli widzi ciągłą dezaprobatę, czuje się gorsze niż inne.Nie wolno dziecka kochać tylko wtedy, gdy odnosi sukcesy i daje możliwość pochwalenia się przed innymi, a okazywać dezaprobatę, przy ich braku. Dziecko jest szczęśliwe jeżeli ma możliwość przebywać z rodzicami i wspólnie spędzać z nimi czas. W ten sposób rodzice pokazują, że dziecko jest dla nich ważne i bardzo lubią z nim właśnie spędzać swój czas. Dziecko wyczuje fałsz, że czas który z nim spędzasz nie jest dla ciebie ważny i starasz się tylko spełnić swój obowiązek. Aby dziecko poczuło swoją ważność pozwól mu wybrać rodzaj zabawy i dołącz się do niego, nawet jeżeli wydaje ci się to głupią stratą czasu. Wspólna zabaw działa również terapeutycznie na rodzica